| تبليغات | X |
" سعی کردم بیدار نشود و برهنه در تخت نشستم و با چشمانی که به بازی های نور قرمز عادت کرده بود وجب به وجب براندازش کردم. نوک انگشست اشاره ام را در طول ستون خیس فقراتش لغزاندم و وجود او همچون تارهای چنگ از درون به لرزه افتاد. با خرناسی به سوی من چرخید و مرا در هوای تنفسش پیچید..." خاطرات روسپیان سودازده ی من/گابریل گارسیا مارکز
خیال ِ خام ِ پیوستن به بوم رنگی و گرم یکی نقاش گذر می کرد از ذهن سیاه و سرد طرحی تار.
" وبلاگ داشتن اعتیاد آوره و اگر شروع کنی به این کار معتادش می شی! " وقتی وبلاگم را پاک کردم این حرف ها را می زد: و امیدوارم تو هم یه روزی معتاد شی! نمی فهمیدم از چه دارد حرف می زد. اما می دانستم حرف هایش حساب و کتابی دارد، از آن دست حرف ها که وقتی دچارشان می شوی پیش خودت می گویی " ا ِ ! اینو قبلا کی بهم گفته بود ؟!" لابد از روی تجربه حرف می زد. اولین وبلاگی که دیدم وبلاگ او بود؛ حدود دو سال پیش. و حرف هایش را می فهمیدم و دوست داشتم، این ها کافی بود که بشوم خواننده ی پر و پا قرص وبلاگش. حرف هایی که در اولین وبلاگی که دیدم می نوشت و خوب هم می نوشت. نوشته های پراکنده اش را که کنار هم می گذاشتی می فهمیدی که فکری دارد پشت حرف هایش. این اواخر اما زیاد نمی خواندمش، نه اینکه بد می نوشت یا فکری نبود پشت حرف هایش، بود، مثل سابق. شاید عادت من عوض شده بود، که البته نمی شد تقصیر هیچ کس گذاشت. من هم می نوشتم، مزه ی اعتیادی را که گفته بود تازه چشیده بودم، لذت بخش بود! می نوشتم و می نوشتم و اینکه نوشته هایم را می خواند، اینکه رک و راست بود و اینکه درست می دید و تحلیل می کرد خوب بود. خیلی وقت بود که دیگر دیر به دیر می نوشت. می دانستم حرف دارد و نمی دانستم چرا نمی نویسد. می نوشت اما کم، و دوست نداشتم. هم این فاصله ی زمانی زیاد بین پست هایش را، هم عکسنوشته هایش را. اما هنوز وبلاگش را دوست داشتم؛ اولین وبلاگی که دیدم. چند روز پیش به انتظار دیدن حرف تازه ای ، سراغ وبلاگش را گرفتم و ... آن صفحه ی لعنتی آمد که می خواست به زور به من بفهماند که یا آدرس را اشتباه تایپ کرده ام یا وبلاگ مورد نظرم حذف شده است. و در آخر " ثبت این آدرس برای خودم!" . سرم را بردم نزدیک و حرف حرف آدرس وبلاگش را چک کردم که مبادا - بعد از دو سال - آدرسش را اشتباه نوشته باشم. نه! باز همان صفحه و باز همان جملات تکراری. باورم نمی شد. این جمله ی دو کلمه ای خیلی حرف دارد: باورم نمی شد که باید آن همه خاطره را فراموش کنم، باورم نمی شد که دیگر حرف هایش را ، که دیگر اولین وبلاگی که دیدم را ، نمی بینم. به مغزم فشار آوردم تا حرف هایش را به یاد بیاورم که " هر پایانی یه شروعی داره " ، " نباید صورت مسئله را پاک کرد "، " نباید چنین و چنان کرد. " تمام شد. می دانم اگر باز هم شروع کند به نوشتن دیگر برایم مثل سابق نیست و البته نمی شود تقصیر هیچ کس گذاشت. لابد دلیلی داشته، یا فکری، شاید می خواسته دوباره شروع کند، شاید حس خوبی نداشته. این ها برای من که وبلاگش برایم اولین بود و سرشار از خاطره و یادآور روزهای خوب، مهم نیست. فقط این برایم مهم است که پاکش کرد، دستش را گذاشت روی دکمه ی Delete و ناگهان ... یک آن ! امضاء: کرگدن (یک خواننده عادی)
به این نتیجه رسیدم که برای گفتن دوستت دارم دو تا دندان شیری هم کافی است.
به قول یه زرافه و نصـ●ـفی: پست هاي اينـجا يا خوانده مي شوند، يا خوانده نمي شوند، خوشحالم كه حالت ديگری وجود ندارد.
+ و در هر چیز نشانه ای قرار دادیم
نوعی از دلتنگی هست که گاهی اوقات با چیزهای دیگری قاطی می شود، آنوقت آدم به جای خدا پایین تنه ی خانم های رمان های رومن گاری را می پرستد. نمی دانم این ها چه ربطی با هم دارند. هر بار تلاش من برای تفکیک خدا از چیزهای دیگر صرفا به چند ساعت فکر و چند پاکت سیگار ختم می شود.
در خانه ما که گربه ی معلول و موش ِ نیمه کاره (!) و جک و جانور له شده و کاندوم* از حال رفته پیدا نمی شود. خانه ی شما را نمی دانم آقای شهردار. * چیزی که برای کشورهای جهان سوم از نان شب واجب تر است.
کار خاصی ندارم؛ رمان می خوانم ، ترجمه می کنم ، سیگار می کشم و در تاریخ هنر رنسانس دنبال مجسمه ای می گردم که میکل آنژ هرگز از روی بدن تو درست نکرده است.
بعد از مدت ها می خواستم حالش را بپرسم. شماره اش را گرفتم. چند بار زنگ خورد تا گوشی را برداشت، اول از کنکور پرسید که چه جور دادیۥ سوال ها چطور بود و فکر می کنی رتبه ات چند می شود. گفتم چطور بود. بعد یک کم صدایش را نازک کرد و گفت: دیگه اینکه ... چند روز دیگه خونمون خالی میشه اگه جایی نمی خوای بری بیا پیش ِ من.
گفت: بایست روبرویم که مردم چشم هایم را نبینند. داشت گریه اش می گرفت. ایستادم روبرویش. گردنم را کج کردم و به چشم هایم نگاه کردم. طاقت نیاورد. دستانش را آورد جلوی چشم هایش و بعد دیدم سرش دارد آرام آرام تکان می خورد. گفتم دیرت می شود ها. نگاهم کرد؛ نگاهش سرخ بود. راهش را کج کرد و رفت. راهم را کج کردم و رفتم.
کیفم خورد به آلبالوها. لبه اش سرخ شد. اخم کرد و گفت: کیفتۥ بده به من بذارم این ور. موبایلتۥ از تو کیفت بردار و کیفتۥ بده من بذارم این ور دیگه نخوره به آلبالوها. نمی خواستم کیفم را بردارم. نمی خواستم. می خواستم هزار بار کیفم بخورد به آلبالوها تا او هم با لب هایی که آلبالوها سرخ ترش کرده بودند هزار بار این جمله را تکرار کند: کیفتۥ بده من بذارم این ور دیگه نخوره به آلبالوها. ... چند دقیقه بعد دوباره کیفم خورد به آلبالوها. این بار شدید تر.
+ تمام هستی خود را گریستم چون ابر...
من که خودم چیزی نبودم دختر کویر، اگر سایه ی سنگین صبوریت نبود اگر شکوه عشق شبانه مان نبود من که چیزی نبودم، اگر ساعت چهار صبح نبود من که چیزی نبودم. اگر تو نبودی و حالا نیستی من که چیزی نبودم من که چیزی نیستم
+ به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی...
به صد دفتر نشاید گفت حسب الحال مشتاقی حالا من هی بنویسم چرا و چگونه و چقدر می خواستمت و او هی بنویسد چرا و چگونه و کی مرا نخواستی! دختر کویر! دیدی فاصله فقط " یه حرفه ساده " نبود ؟!
+ شهر بی تو مرا حبس می شود ...
" تِک تِک ِ ناگزیر را بر مشمار که مهره های شمرده نیم شمرده به جام می ریزد به سکوت ِ رامش گری گوش دار که واقعه یی چنان پُر ملاط حکایت می کند به صیغه ی ماضی که قائمه های حقیقتی سرشار بود گرچه چندین پُر خار. به غیاب اندیشه مکن گَشت و مَشت ِ بی تاب و قرار ِ این نگاه را دریاب نگران ِ اندیشناکی ِ فردای تو به صیغه ی حال. نه به غیاب ِ من منگر که هرگز حضوری به کمال نیز نبوده ام، به طنین ِ آوایی گوش دار که تنها به کوک ِ زیر و بَم ِ موسیقایی ِ نام ِ توست اسماء ِ طلسمات ِ حرفاحرف ِ نام ِ تو را می داند و از ژرفاهای ظلمات تا پَشَنگ ِشعشعه ی الماس گون ِ تاج ِ بلند ِ آخرین خورشید تو را تو را تو را هم چنان تو را می خواند. " مدایح بی صله/ احمد شاملو منم از اونجایی که خاطِر ِت واسم خیلی عزیزه ُ به رفاقتمون قسم ، اسمت واسَم شَرف داره ُ وجودت برام ارزش ، می خواستم یه متن ِ پُر و پیمون بنویسم و بت تبریک بگم، اما گفتم خودمونی ُ ساده یه چَن خط از دلم واست بگم؛ که خیلی خوشالم که واسه نوزَهمین بار تو پُست آدمیت ابقا شدی ُ دوباره بت اجازه دادن رو زمین خدا را بری ُ از نعمت هاش بخوری ُ با بنده هاش روزگار بگذَرونی، الحقُ و الانصاف لیاقتشَم داری ُ مثه همسایه های دیوار به دیوارمون بی مرام و نالوتی نیستی، ساده ای صادق و صمیمی و دوس داشتنی. یعنی ما رو از اون زنجیر نقره ای ِ دور گردنت که همیشه هم همرات ِ کمتر می خوای آق ابـ●ـی ؟! ما که فعلن پشت ِ پرده ی کنکور خَف کردیم ُ کاری از دسمون بر نمی آد. کنکورمون ُ که شوهر دادیم خدمت می رسیم ُ یه حال ِ اساسی می کنیم دور ِ هم * که به قول ِ شاعر: والله که شهر بی تو مرا حبس می شود ... نُو کَریم. *می دونی که دو نفر نمی تونن دور هم باشن یا باید بشن سه نفر یا چار نفر یا ... گرفتی چی می خوام بگم آق ابی ؟!
" نهایت ِ تمامی ِ نیروها پیوستن است، پیوستن به اصل ِ روشن ِ خورشید و ریختن به شعور ِ نور طبیعی است که آسیاب های بادی می پوسند چرا توقف کنم؟ من خوشه های نارس گندم را به زیر پستان می گیرم و شیر می دهم. صدا صدا صدا تنها صداست که می ماند " نمی دانم این قسمت شعر فروغ فرخزاد چه بی ناموسی ای دارد که حتی در چاپ نهم کتاب ِ "شعر زمان ما" * هم این قسمت را اینطور چاپ کرده اند: من خوشه های نارس گندم را به زیر ... می گیرم !!!! و شیر می دهم. * شعر زمان ِ ما 4 : فروغ فرخزاد/محمد حقوقی
در توصیف بهشت گفته اند : لا یُسمَعونَ فیها لَغواً و لا تَأثیماً ۞ إلا قیلاً سَلاماً سَلاماً ۞ پس به این نتیجه می رسیم که هر بار وبلاگ گردی مساوی است با هورت کشیدن ِ جرعه ای از گُه گلاسه های جهنم
جای زندگی ، زَن دگی می کنم این روزها. توضیح ضروری: زَن دگی با زن بارگی و زن جَلَبی و بی ناموسی فرق دارد!
« اوه ! ویولتا ! نمی دانم از خوشحالی چه کنم! حاضرم از هر جایی که بگویی بالا بروم! » ویولتا زیر لب می گفت: " از من ... " و کوزیمو دیوانه می شد. ایتالو کالوینو/ بارون ِ درخت نشین
از روزی که ایــ●ــن بشر جمله ی پایینی را برایم فرستاد ( جمله از آلبر کاموست) نظرم نسبت به ترک کردن سیگار عوض شد: " علت اغلب تعهدات انسانی این است که باید حادثه ای روی دهد؛ ولو بندگی ِ عاری از عشق، ولو جنگ یا مرگ باشد ؛ پس زنده باد مراسم تدفین. "
اسب پس رفت. بارون روندر دهانه ی او را کشید. و خود را درون شنل پیچید. گویی می خواست برود. اما برگشت، دستش را از لای شنلش بیرون آورد و آسمان را نشان داد که ناگهان ابری سیاه آن را پوشانده بود و فریاد زد: مواظب باش پسرم! آن بالا کسی هست که می تواند روی همه ی ما بشاشد! ایتالو کالوینو/ بارون ِ درخت نشین