در میان انگشتانت
ساقه گیاهی پژمرده ام
سایه ای با خود غریب
سنگ گوری بی گورم،

فریاد حک شده ام بر سطح گمان.
در میان انگشتانت
درختی هستم-غارت شده تشنگی.

داستانی هستم
خاکستر بازش می گوید.

از کتاب: برهنه در کشتگاه خاکستر